Iets later dan de afgelopen dagen gelukkig staan we op. De wekker ging om 6 uur. Half 7 ontbijt. We hebben een prachtig uitzicht en zien 2 Ross's Turaco's zitten in de boom en later komen er nog 4 zwart/witte vogels. De een heeft het hoogste woord en dat is op het filmpje leuk te zien en te horen.
7 uur Afrikaanse tijd vertrekken, want Anatoli is iets te laat, maar gelukkig niet veel, aan het ontbijt. We moeten om 8 uur bij de paarden zijn en het is 20 minuten rijden zegt Anatoli. Onderweg stoppen we natuurlijk toch weer een paar keer voor foto's. Anatoli raakt helemaal enthousiast als er tegen een heuvel een kudde elanden staat.
Bij de ingang van het park gaat het papierencircus weer van start. Gaat vlot vanochtend. Het is al half 9 als we bij de Mihingo Lodge aankomen. Ze kijken zeer geschrokken dat we willen inchecken. Nu al? Dat willen we ook niet; we willen naar de paarden. Dat is ietsje terug. Er is al sinds gisteren onduidelijkheid over de boeking en de betaling. Er zou maar voor 1 persoon voor 2 uur gereserveerd zijn, dus gaan ze er nu vanuit dat het 2x 1 uur wordt. Op internet vinden we de prijs en dat zou kloppen volgens ons met wat er geboekt is. Afgesproken wordt nu dat we nog een keer betalen en als blijkt dat het dubbel is, we het terugkrijgen. Dit gaat via Anatoli. We betalen zelf de $40,- bij voor de uitbreiding naar 3 uur.
De stallen zien er netjes uit en Michael zal met ons meegaan. We krijgen chaps en een cap en dan gaat hij de paarden zadelen. Dat is in no time gebeurd. Jan krijgt een grote bruine merrie Malaika, wat engel betekent en ik krijg Dr. Flute, een schimmel van een iets beschaafder formaat. Hij neemt zelf een bruine pony mee. De overige paarden worden losgelaten en lopen zelf over het erf naar de wei.
Als we erlangs rijden is er een (bijna) jaarling die met ons meeloopt aan de andere kant van het hek, al hinnikend. Het blijkt het veulen van het paardje van Michael te zijn. Eenmaal op weg naar de savanne blijft het paardje van Michael opeens staan en wil het liefst terug. Michael stapt af en neemt haar aan de hand mee. Er lag mest van wat zij dacht dat een heel gevaarlijk dier was, dus daar wilde ze niet langs. Liep met een sisser af.
Wat is het mooi om hier met de paarden te zijn, al zijn de zadels nogal oncomfortabel. In de omschrijving stond Engelse zadels, maar dat zijn deze zeker niet. Hard en korte zweetbladen, waardoor je onderbeen tegen de gespen van de singel ligt en je bovenbeen zit tegen de uitstulping van de bult van de beugelriemen. Het duurt een poos voordat ik mijn draai een beetje gevonden heb, maar prettig zal het niet worden.
 |
| Ziet er beter uit dan het is |
Bij de ingang van het park stapt Michael af en loopt met de papieren het kantoor in. Duurt zoals gewoonlijk weer even.
 |
| Dit takje is niet direct bestand tegen een weglopend paard, maar dat hoeft ook niet |
Eerst komen we langs een baviaan in een boom en daarna een paar waterbokken. Goed begin. Pumba's met kinderen en dan verlaten we het pad en gaan we echt over de savanne. Daar staat een kudde impala's en Michael zegt dat het verschil tussen deze en de Uganda Kob de zwarte M op hun achterkant is. Daarom noemen ze ze ook wel McDonald's Kobs 😂. We kunnen behoorlijk dichtbij komen en ze worden niet echt zenuwachtig. Het paard van Jan heeft heel veel last van de insecten -wij niet- en zwaait met de staart, slingert met benen en is algeheel onrustig. Die van mij is vooral geïnteresseerd in al het groen en reageert niet op beenhulpen en zijn hoofd omhoog hijsen valt ook niet mee.
Dan staat er een kleine kudde zebra's en Michael biedt aan om foto's van ons te maken met de zebra's op de achtergrond. Het valt vast niet mee met de zon op het schermpje te kijken, want dat lukt mij ook maar matig, maar hij heeft toch wat voor elkaar gekregen.
We komen langs een dood zebraveulen. Waarschijnlijk gisteravond overleden en niet door een aanval, want hij was nog helemaal intact, niet aangevreten. 2 Uganda kobs zijn in een (schijn)gevecht met de koppen tegen elkaar, maar het stelt niet veel voor.
Dan zien we in de verte giraffen en een auto die erbij in de buurt staat. Wij gaan er ook heen via de rechtstreekse route. Het zijn 2, 3 blijkt later, vrouwtjes met 3 jonge giraffen die in het gras liggen. De jongen blijven gewoon liggen en de moeders zijn nieuwsgierig en komen kijken. Michael maakt weer foto's.
Van rechts komt een kudde buffels en aangezien die de op een na gevaarlijkste dieren van de savanne zijn, lijkt het mij wel leuk om verder te gaan, maar Michael heeft geen haast. Op blijkbaar nog veilige afstand vertrekken we toch. Al die tijd zijn de jongen gewoon blijven liggen.
De volgende stop is de door mensen gegraven drinkplaats waar vaak nijlpaarden zijn, maar nu niet. Wel waterbokken en kraanvogels. De waterbokken gaan drinken.
De kudde elanden van vanmorgen komt in zicht, maar nu kunnen we ernaartoe. Het zijn van nature schuwe dieren, dus we kunnen er niet heel dichtbij, maar toch leuk.
 |
| Mihingo Lodge |
In de verte, hoog op de berg, zie ik de Mihingo Lodge liggen waar we vanavond slapen. Michael vraagt of we nog een drafje en/of galopje willen en Jan ziet het wel zitten. Michael zegt dat we dat dan bergop doen, dat is makkelijker. Het gaat prima.
Maar, als we al een heel eind op weg naar huis zijn, staat er een bush bock op een heuveltje onder de bomen op wacht. Eerst blijft hij staan, maar schrikt toch en springt weg. Daar schrikt Malaika van en springt opzij, waardoor Jan zijn evenwicht verliest, er net wel, net niet, maar toch wel vanaf valt. Niet heel erg gelukkig. Hij baalt vooral dat hij niet kon blijven zitten. Hij had kunnen bedenken dat zijn paard opzij zou kunnen springen zegt hij. Het lijkt te blijven bij spierpijn in zijn schouder en een beurse elleboog en wat pijn in zijn pols. En een gekwetst ego natuurlijk 😉. Michael geeft de teugels van zijn paard aan mij. Lekker handig; nu heb ik er 2 die niet doen wat ik wil 😂. Michael laat de beugel van het zadel zo ver mogelijk zakken en dan lukt het Jan om op te stappen.
 |
| Dit is de boosdoener |
Een kwartiertje later zijn we al stappend thuisgekomen waar Anatoli op ons staat te wachten. Ook ik ben best verkreukeld afgestapt door het ongemakkelijke zadel en een douche lijkt ons het einde. Bij de lodge worden we weer heel hartelijk ontvangen met een sapje en een nat doekje. Ahh, heerlijk.
Dan naar de kamer of tent eigenlijk, Kazuma 12, maar eerst het paardrijden afrekenen.
Wat een eind lopen naar de kamer zeg. Maar wat een ongelooflijk mooie tent. Met een groot balkon. De tentritsen zijn aan de achterkant wel met een hangslot afgesloten, anders maken bavianen de ritsen open. De badkamer is een balzaal. Als ik er vannacht uit moet, moet ik op tijd vertrekken, anders haal ik het niet 😂.
 |
| Ik heb er nog buikpijn van dat ik niet van die mooie horens mee kon nemen |
 |
| Uitzicht vanuit de badkamer |
We gaan onder de douche en de handdoek is zo groot en zwaar dat het me niet meevalt hem van de grond te houden. Dan nog lekker relaxen op ons balkon voordat we gaan lunchen. Even moed verzamelen om het eind terug te lopen.
Het is een prima lunch, al kan de koude avocadosoep ons niet bekoren. Als hoofdgerecht heeft Jan een kipspies. Weer heel droog, maar wel smakelijk. Ik heb een groentespies die heerlijk naar houtvuur smaakt. Er is een salade bij met een soya-achtige dressing, ook heel lekker, maar alles is zoals gewoonlijk veel te veel. Als het goed is krijg ik vanavond een kleinere portie. Toe krijgen we hibiscusgelei met passievruchtengranita en dat smaakt boven verwachting goed.
We relaxen verder op de bovenverdieping van het poolhouse en later op ons balkon, waar ik schrijf en Jan zijn gebutste lijf op bed even rust geeft.
 |
| Uitzicht vanuit het poolhouse |
Tegen de tijd dat we naar beneden willen voor een biertje, hoor ik briesen achter de struiken. Zebra's. De struiken zijn erg dicht, dus we verwachten niks, al helemaal niet nadat we hoefgeklepper gehoord hebben, maar wat later zie ik er toch 2 tussen de struiken van links naar rechts lopen. Wat leuk, dat hebben we thuis niet.
 |
| De bovenverdieping van het poolhouse |
We strijken neer in het poolhouse met het prachtige uitzicht en genieten van een biertje en huisgemaakte chippen, al zijn die nogal taai. Ik zet de rest van de foto's over en stuur ze naar huis. 5 bavianen komen op de rand van het zwembad zitten om te drinken. Het is geen chloorwater, dus dat kan. Een loopt een parasol bijna omver en een ander pakt een handdoek. Never a dull moment in Africa. Ik wil wel lezen, maar dat komt er niet van, dus maak ik mijn verslag af en om half 8 gaan we eten. De gidsen zijn naar een ander onderkomen verbannen.
We beginnen met Mahingo Spicy soup. Ik zou overal kleinere porties van krijgen en ik denk echt dat ze het geprobeerd hebben, maar het is niet gelukt 😂. Als hoofd hadden we een tilapia in een curry-achtige constructie en dat smaakte best. Niet zo droog deze keer. Toe een brownie die niks met een brownie te maken heeft, maar wel lekker, met chocoladesaus en overheerlijk roomijs. Nog nooit zo lekker roomijs gehad. Het meisje dat bediende vroeg of ik nog wat wilde en ik wilde wel, maar het leek me verstandig om het niet te doen, maar daar heb ik wel spijt van.
Tussen de soep en het hoofdgerecht werd er gezegd dat er een bush baby in de bar was en of we wilden kijken. Natuurlijk. Een bush baby is een schattig, wollig nachtdiertje. Een soort lieve gremlin. Deze komt waarschijnlijk elke dag hier, want hij krijgt stukjes banaan gevoerd. In het donker is het heel moeilijk foto's maken, maar al zijn de kleuren niet helemaal goed, want hij was grijs, het is toch gelukt.
We worden naar onze kamer gebracht door een bavianenwachter en onderweg zien we een gewapende agent staan, zoals verplicht in dit land. We maken ons vroeg op voor een nacht in het veel te grote bed, maatje voetbalveld ongeveer en lezen nog even en ik maakt het laatste stukje verslag af. Het is hier fantastisch. Jammer dat we morgen weg moeten, maar we kunnen uitslapen. Half 8 pas ontbijt en om half 7 krijgen we koffie en thee bij de tent gebracht.